праектава́ць

1. (складаць праект) entwérfen* vt, projektíeren vt, ein Projékt ánfertigen;

2. (дапускаць) plánen vt, Pläne [Projékte] máchen;

3. матэм., кіно projizíeren vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

populate

[ˈpɑ:pjəleɪt]

v.

1) насяля́ць, склада́ць жыха́рства (яко́й-н. тэрыто́рыі, ме́ста)

2) насяля́ць, засяля́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

паўтара́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да паўтарыцца (у 1 і 2 знач.).

2. Паўтараць тое, што было сказана, зроблена раней. Мне цяпер не хацелася паўтарацца, складаць.. паслужны спіс. Брыль. Іліко не паўтараўся. Ён падбег да хлапца і з разгону ўдарыў яго кулакамі ў бок. Самуйлёнак.

3. Зал. да паўтараць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дро́вы, дроў, дрывам; адз. няма.

Распілаваныя і паколатыя дрэвы, пасечанае галлё, якія ідуць на паліва. Яловыя дровы. Сухія дровы. Секчы дровы. □ Дзед хадзіў кудысьці на работу, ці то пілаваць, ці то складаць дровы. Лынькоў. Дровы.. разгарэліся добра, аж грубка гула. Сабаленка.

•••

Наламаць дроў гл. наламаць.

Хто ў лес, хто па дровы гл. хто.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

katalogisíeren vt каталагізава́ць, уно́сіць у катало́г (што-н.), склада́ць катало́г (чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

fabulíeren vi, vt

1) піса́ць, склада́ць (байку, казку)

2) перан. выдумля́ць, прыдумля́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

häufen

1. vt

1) склада́ць у ку́чу

2) назапа́шваць

2. ~, sich нагрува́шчвацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ábfassen vt

1) склада́ць, ствара́ць, піса́ць

2) схапі́ць, злаві́ць (на месцы злачынства)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

дасье́ н. Dossier [dɔ´sje:] m, n -s, -s; Áktenheft n -(e)s,-e; Áktenbündel n -s, -; Áktenstoß m -es, -stöße;

склада́ць дасье́ ein Dossier áufstellen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ікеба́на

(яп. ikebana)

1) майстэрства складаць з кветак, раслін букеты, мастацкія кампазіцыі, часам з сімвалічным значэннем, а таксама сам такі букет, кампазіцыя;

2) вазы для гэтых букетаў, кампазіцый.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)