пара́ліч, -у, м.
Хвароба, якая пашкоджвае нервовую сістэму і пры якой асобныя органы або частка цела трацяць здольнасць да адвольных рухаў.
П. ног.
Разбіты паралічам.
|| прым. пара́лічны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пераўвасо́біцца, -блюся, -бішся, -біцца; зак.
Прыняць які-н. новы выгляд, вобраз, ператварыцца ў каго-, што-н.
|| незак. пераўвасабля́цца, -я́юся, -я́ешся, -я́ецца.
|| наз. пераўвасабле́нне, -я, н.
Здольнасць артыста да пераўвасаблення.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
геатрапі́зм, ‑у, м.
Здольнасць раслін рэагаваць назямное прыцяжэнне.
[Ад грэч. gē — зямля і trópos — паварот.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пла́ўкасць, ‑і, ж.
Спец. Уласцівасць плаўкага, здольнасць расплаўляцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раствара́льнасць, ‑і, ж.
Здольнасць рэчыва растварацца. Растваральнасць солей.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скрана́льнасць, ‑і, ж.
Здольнасць мяняць сваё месцазнаходжанне, скранацца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цеплаўтвара́льны, ‑ая, ‑ае.
Які мае здольнасць да цеплаўтварэння.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэакты́ўнасць, ‑і, ж.
Спец.
1. Здольнасць выклікаць рэакцыю, быць рэактывам.
2. Здольнасць рэагаваць на знешнія раздражненні. Расстройствы каардынацыі рухаў лягушак могуць тлумачыцца рознай рэактыўнасцю нервовых цэнтраў. «Весці».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЖЫЦЦЯЗДО́ЛЬНАСЦЬ,
1) здольнасць асобіны і папуляцыі жыць і размнажацца. Вызначаецца плоднасцю, працягласцю перыяду размнажэння і колькасцю асобін, якія дасягнулі палаваспеласці.
2) Здольнасць асобіны выжываць да вызначанага моманту жыццёвага цыкла, напр. да пачатку перыяду размнажэння.
3) Ж. насення, уласцівасць насення захоўваць здольнасць да прарастання. Насенне, якое толькі што сабрана або захоўваецца пры нізкай т-ры, часта не прарастае, хоць і мае здаровы зародак або жыццяздольнае. Гэта выклікаецца перыядам спакою, пасля якога насенне можа даць нармальныя ўсходы.
т. 6, с. 477
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
до́сціп, -у, мн. -ы, -аў, м.
1. Здольнасць трапна, востра і з гумарам сказаць што-н., тонка парыраваць чыю-н. думку.
Досціпу яму не пазычаць.
2. Востры жарт.
З’едлівы д.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)