біфурка́цыя, ‑і, ж.
Раздзяленне ракі, крывяноснага сасуда і інш. на дзве галіны. Біфуркацыя рэк.
[Лац. bifurcatio — раздваенне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скабі́ць, ‑блю, ‑біш, ‑біць; незак., што.
Спец. Звязваць скабой, скобамі дзве якія‑н. часткі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цяля́тка, ‑а, н.
Памянш.-ласк. да цяля, цялё. Ласкавае цялятка дзве маткі ссе. Прыказка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
amalgamate [əˈmælgəmeɪt] v. аб’ядно́ўваць; зліва́ць, злуча́ць; узбуйня́ць;
The two companies were amalgamated into one. Гэтыя дзве кампаніі былі аб’яднаны ў адну.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
aspirin [ˈæsprɪn] n. med. аспіры́н; табле́тка аспіры́ну;
Take two aspirin(s) for a headache. Прымі дзве таблеткі аспірыну ад галаўнога болю.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
grand1 [grænd] n. (pl. grand) infml ты́сяча до́лараў; ты́сяча фу́нтаў;
It cost me two grand. Гэта каштавала мне дзве тысячы.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
yellow line [ˌjeləʊˈlaɪn] n. жо́ўтая лі́нія (паказвае, што паркоўка дазваляецца ненадоўга);
double yellow lines дзве жо́ўтыя лі́ніі (паказваюць, што паркоўкі няма)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ДЗВЮ́Х І́СЦІН ТЭО́РЫЯ,
сярэдневяковае вучэнне пра аўтаномнасць ісцін філасофіі (г. зн. рацыянальнага пазнання) і тэалогіі, якія могуць уступаць у супярэчнасць адна з адной. Узнікла ў 12—13 ст., звязана з пранікненнем арыстоцелізму ў сярэдневяковую культуру. Узыходзіць да Ібн Рушда і выразна сфармулявана ў авераізме. Ібн Рушд, прадстаўнікі наміналізму І.Дунс Скот, У.Окам сцвярджалі, што філасофія мае свае ўласныя, незалежныя ад багаслоўя прынцыпы, якія могуць супярэчыць догмам тэалогіі. Дз.і.т. развіваў пачынальнік англ. матэрыялізму Ф.Бэкан, які патрабаваў поўнага неўмяшання рэлігіі ў сферу навук. пазнання. Гэта тэорыя неаднаразова асуджалася царквой. У 1512 Латэранскі сабор паклаў канец дыскусіям пра «дзве ісціны», абвясціўшы прынцып «ісціна ісціне не супярэчыць». Вальнадумства эпохі Адраджэння паступова адыходзіць ад кампраміснай пазіцыі сярэдневяковых авераістаў, замяняе Дз.і.т. вучэннем пра «дзве кнігі» — Прыроды і Пісання, што адкрыты чалавечаму пазнанню: толькі ў «кнізе прыроды» чалавек набывае ісціну навукі і філасофіі, за Пісаннем застаецца функцыя рэліг.-маральных павучанняў (Т.Кампанела, Г.Галілей).
т. 6, с. 100
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
дву... і двух...
Першая састаўная частка складаных слоў; абазначае: а) які мае дзве адзінкі таго, што паказана ў другой частцы, напрыклад: двухбаковы, двукоссе; б) які складаецца з дзвюх адзінак або мерай у дзве якія‑н. адзінкі, напрыклад: двухактовы, двухгадзінны, двухлітровы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прабялі́ць сов., в разн. знач. пробели́ть;
п. цу́кар — пробели́ть са́хар;
п. дзве гадзі́ны — пробели́ть два часа́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)