шара́чак м.

1. род. шара́чку (ткань) крашени́на ж., пе́стрядь ж., сермя́га ж.;

2. род. шара́чка обл. (одежда) сермя́га ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

genus

[ˈdʒi:nəs]

n., pl. genera or genuses

1) Bot., zool. род -у m.

2) гату́нак -ку, сорт -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

фотагені́чны

(ад гр. phos, -otos = святло + genos = род, паходжанне)

выразны, які добра перадаецца на фотаздымку, кінаплёнцы (напр. ф. твар); параўн. тэлегенічны.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

від​II м. (род, гатунак, разнавіднасць) Art f -, -еn (тс. біял.); Gáttung f -, -en;

пахо́джанне відаў біял. Entstéhung der Árten;

від дзе́йна сці [заня́ткаў] Berúfsbild n -(e)s, -er;

від спо́рту Spórtart f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

скат​I

1. (наклон) схіл, род. схі́лу м., спад, род. спа́ду м., пака́т, -ту м.;

2. (крыши) бок, род. бо́ка м.; схіл, род. схі́лу м.;

3. горн., гидр., техн. скат, род. ска́та м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

znakomity

1. выдатны; выбітны; цудоўны;

znakomity obiad — цудоўны абед;

2. уст. знакаміты, знатны;

znakomity ród — знатны род

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

męski

męsk|i

мужчынскі;

po ~u — па-мужчынску;

~ie rysy — мужныя рысы;

rodzaj ~i грам. мужчынскі род

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

купа́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Р мн. ‑лак; ж.

1. Род травяністых раслін сямейства складанакветных з дробнымі кветкамі, некаторыя віды якіх з’яўляюцца меданоснымі, другія змяшчаюць эфірны алей і скарыстоўваюцца ў медыцыне.

2. Купальская песня. Сярод іншых каляндарных песень была і адна купалка ў спеўніку Уладзіміра Тэраўскага. Ліс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

артыле́рыя, ‑і, ж.

1. зб. Від узбраення, якое складаецца з гармат розных канструкцый і калібраў. Самаходная, процітанкавая, зенітная артылерыя. Цяжкая, дальнабойная, рэактыўная артылерыя.

2. Род войск з такім узбраеннем. Служыць у артылерыі.

3. Навука пра будову і дзеянне гармат, а таксама пра іх выкарыстанне ў баі.

[Фр. artillerie.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рубе́ц​I

1. (шов) рубе́ц, род. рубца́ м.;

2. (от раны) рубе́ц, род. рубца́ м., шрам, род. шра́ма м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)