дыктава́ ць , -ту́ ю, -ту́ еш, -ту́ е; -ту́ й; -тава́ ны; незак.
1. Павольна вымаўляць, чытаць што-н. , каб слухачы маглі запісваць.
Д. тэкст.
2. Прапаноўваць што-н. для безагаворачнага выканання.
Так яму дыктавала сумленне.
|| зак. прадыктава́ ць , -ту́ ю, -ту́ еш, -ту́ е; -ту́ й; -тава́ ны.
|| наз. дыкто́ ўка , -і, Д М о́ ўцы, ж. знач. ).
Пісаць пад дыктоўку.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пасу́ нуцца , -нуся, -нешся, -нецца; -нься; зак.
1. Перамясціцца, перасунуцца крыху.
П. наперад.
Пасунься, я сяду.
2. перан. -н. адносінах.
Будаўніцтва пасунулася.
3. Тое, што і сунуцца (у 1 знач. ).
4. Павольна пайсці, паплесціся.
Пасунуўся дамоў.
|| незак. пасо́ ўвацца , -аюся, -аешся, -аецца (да 1 і 2 знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Ле́ насна ’павольна ’ (Сцяшк. Сл. ). Утворана ад прыметніка *ленасны < прасл. lenostь . Да ляны (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Во́ льна ’павольна ’ (Нас. , Касп. ); ’магчыма, дазволена’ (Нас. ). Да воля (гл.). Параўн. таксама паволі .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ада́ жыо ,
Спец.
1. прысл. Ціха, павольна (аб тэмпе выканання музычнага твора).
2. нескл. , н. Музычны твор або частка яго ў павольным тэмпе.
[Іт. adagio.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЗАСЛО́ НАЎ (Раман Леанідавіч) (н. 27.8.1962, Мінск),
бел. жывапісец. Скончыў Бел. тэатр. -маст. ін-т (1985). Творчасці ўласцівы выразная індывідуальнасць маст. почырку, разнапланавасць кірункаў, метафарычнасць, багацце і згарманізаванасць графічных, фармальных і каларыстычных эксперыментаў. Сярод работ: «Лясная глуш» (1980), «Плывуць аблокі» (1984), «Вялікія паляўнічыя», «Жанчыны павольна рухаюцца па цёмным лесе» (абедзве 1990), «Вяртанне з кірмашу», «Чырвоная сукенка» (абедзве 1993), «Настальгія», «Летуценні» (абедзве 1996), «Пасьянс» (1997, 1-я прэмія міжнар. Асенняга салона ў Парыжы).
Р.Заслонаў . Летуценні. 1996.
т. 6, с. 548
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Пілю́ каць ’пілікаць’, ’рэзаць тупым; пілаваць павольна ’, ’часта напамінаць’ (Нас. ). Гукапераймальнае. Параўн. таксама пілікаць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
сціша́ цца , сці́ швацца , сці́ шыцца
1. (рухацца больш павольна ) sich verlá ngsamen, sich verzögern (тс. перан.
2. гл.
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
брысці́ , брыду́ , брыдзе́ ш, брыдзе́ ; брыдзём, брыдзяце́ ; пр. брыў, брыла́ , ‑ло́ ; заг. брыдзі́ ; незак.
Ісці павольна , з цяжкасцю перастаўляючы ногі; цягнуцца. І бачыць дзед Талаш — вялізны дзікі кабан павольна выходзіць з ляснога гушчару і брыдзе па чэрава ў снезе, не зважаючы на дзеда. Колас . Гэта ёсць пераход, каб не лезці ў ваду, не брысці цераз брод. Дубоўка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прапле́ сціся , ‑плятуся, ‑пляцешся, ‑пляцецца; ‑пляцёмся, ‑плецяцеся, ‑плятуцца; пр. праплёўся, ‑плялася, ‑плялося; зак.
Прайсці павольна ці вяла, з цяжкасцю перастаўляючы ногі. Праплесціся да ложка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
