Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
глінтве́йн, ‑у, м.
Гарачы напітак з чырвонага віна, пракіпячонага з цукрам і вострымі прыправамі.
[Ням. Glühwein.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
астралі́т, ‑у, М ‑ліце, м.
1. Шкляны сплаў чырвонага колеру.
2. Род выбуховага рэчыва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
латэры́т, ‑у, М ‑рыце, м.
Горная парода чырвонага або бурага колеру, падобная на гліну.
[Ад лац. later — цэгла.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
О́хра ’фарба жоўтага або чырвонага колеру’ (ТСБМ). Гл. вохра.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
я́шма, -ы, ж.
Горная асадкавая парода чырвонага, зялёнага або шэрага колеру, якая складаецца з дробных зерняў кварцу і халцэдону (выкарыстоўваецца як дэкаратыўны камень і для вырабу мастацкіх рэчаў).
Шкатулка з яшмы.
|| прым.я́шмавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цынкі́т, ‑у, М ‑кіце, м.
Мінерал чырвонага колеру, цынкавая руда, якая служыць для атрымання цынку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КРО́НЫ (ад грэч. chroma колер, фарба),
сінтэтычныя неарган. пігменты ад светла-лімоннага да ярка-чырвонага колеру. Паводле хім. саставу — храматы (афарбоўка К. абумоўлена прысутнасцю іона CrO42-).
Адрозніваюць К. свінцовыя жоўтага (асн. кампанент — храмат свінцу PbCrO4, выкарыстанне абмежавана з-за ядавітасці) і аранжава-чырвонага колераў (састаў PbCrO4PbO), свінцова-малібдатныячырвонага (акрамя PbCrO4 у іх састаў уваходзяць свінцу малібдат PbMoO4 і сульфат PbSO4), цынкавыя жоўтага колеру (найб. шырока выкарыстоўваюцца грунтовачны К. саставу ZnCrO4∙3Zn(OH)2 і малярны 3ZnCrO4∙Zn(OH)2∙K2CrO4∙2H2O) і інш. Выкарыстоўваюць для вырабу грунтовак, фарбаў, эмаляў, паліграфічных і маст. фарбаў.