распаўне́лы, ‑ая, ‑ае.

Які распаўнеў; поўны, тоўсты. І Анюта ўжо не тая, якая мне запомнілася, якую я прывык бачыць, а пажылая, распаўнелая, з маршчынкамі ля вачэй кабета. Сачанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

voluminous [vəˈlu:mɪnəs] adj. fml

1. шыро́кі, аб’ёмісты;

a voluminous skirt шыро́кая спадні́ца;

voluminous correspondence вялі́кая перапі́ска

2. шматто́мны (аб выданні); то́ўсты (пра кнігу)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

То́віст ’тоўсты’ (Нас.). Кароткая форма прыметніка то́ўсты (< *tl̥stъ) з заменай в білабіяльнага w (< l̥) на в.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

гук

1. Адгалінаванне дарогі (Слаўг.).

2. Тоўсты сук, разгаліна, ствол з голлем (Ст.-дар.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

ра́ля Тоўсты сук, адгалінаванне, два ствалы з аднаго кораня (Жытк.). Тое ж ра́ла (БРС).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

voluminös [vo-] a

1) аб’ёмісты

2) масі́ўны

3) то́ўсты, гру́бы (напр., кардон)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

лінь ​1, ‑я, м.

Прэснаводная рыба сямейства карпавых. У маленькіх начоўках ляжалі два ладныя язі і залацісты, тоўсты лінь. Ваданосаў.

лінь ​2, ‑я, м.

У марской справе — вельмі моцны тонкі канат.

[Гал. lijn.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

fleshy

[ˈfleʃi]

adj.

1) сы́ты; то́ўсты

2) мясі́сты (плод, чалаве́к, нос), сакаўны́

a fleshy peach — мясі́сты, сакаўны́ пэ́рсік

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fleshly

[ˈfleʃli]

adj.

1) цяле́сны

2) фізы́чны; юрлі́вы

3) дача́сны; сьмяро́тны; чалаве́чы

4) сьве́цкі

5) Obsol. сы́ты, таўсты́, то́ўсты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

мурло́, ‑а, н.

Груб. Твар чалавека (тоўсты і шырокі). Гаспадарку глядзеў Лявон — дзябёлы мужчына з чырвоным мурлом. Асіпенка. Конюх адчыніў дзверцы, высадзіў сваё румянае мурло. Брыль. // Чалавек з мурлатым тварам (ужываецца як лаянка).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)