ме́рацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак., чым з кім.

Параўноўваць сябе з кім-, чым-н. у якіх-н. адносінах.

М. сілаю.

М. ростам з кім-н.

|| зак. паме́рацца, -аюся, -аешся, -аецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

чмут, -а і -у, М чму́це, мн. -ы, -аў, м. (разм.).

1. -а. Ашуканец, несумленны ў адносінах да людзей чалавек.

2. -у. Дурман, ачмурэнне.

Змятаць з дарогі старых законаў ч.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сюзерэ́н, ‑а, м.

1. У сярэднія вякі ў Заходняй Еўропе — буйны феадал, які з’яўляўся гасударом у адносінах да залежных ад яго васалаў.

2. У міжнародным праве — дзяржава, у адносінах да якой іншая дзяржава знаходзіцца ў васальнай залежнасці.

[Фр. suzerain.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ураўнава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак., каго-што.

Зрабіць роўным, аднолькавым у якіх‑н. адносінах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

állenthálben adv усю́ды, паўсю́дна; ва ўсі́х адно́сінах

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

по́шлы

1. (у маральных адносінах) níedrig;

2. (безгустоўны) banál, ábgeschmackt; flach, trivial [-´vĭɑ:l] (пусты, плоскі)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

працэ́нтны Prozént-; zínstragend;

працэ́нтныя папе́ры Wértpapiere pl;

у працэ́нтных адно́сінах prozentuál; in Prozéntverhältnis (geséhen)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

агульнадасту́пны

1. (зразумелы) allgeméin verständlich;

2. (аб грашовых адносінах) erschwínglich;

агульнадасту́пныя цэ́ны erschwíngliche Préise

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

маўрыта́нскі

1. (у адносінах да дзяржавы) mauretánisch;

2. гіст. máurisch;

маўрыта́нскі стыль máurischer Stil

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

клан, -а, мн. -ы, -аў, м.

1. Род, радавая абшчына [першапачаткова ў кельцкіх народаў] (спец.).

2. перан. Адасобленая групоўка людзей, якія лічаць сябе лепшымі, прывілеяванымі ў якіх-н. адносінах.

|| прым. кла́навы, -ая, -ае.

Кланавая абмежаванасць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)