Перабі́ра ’жывёла, якая дрэнна есць корм’ (Мат. Гом.), перэбі́ра ’пераборлівы, наравісты, капрызны’ (палес., КЭС). Да перабіра́ць (гл.). Утворана пры дапамозе суф. ‑а са значэннем ’дзеючая асоба’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

official​1 [əˈfɪʃl] n. чыно́ўнік, службо́вая асо́ба, слу́жачы;

a bank official ба́нкаўскі слу́жачы;

municipal officials муніцыпа́льныя ўла́ды;

government officials дзяржа́ўныя слу́жачыя, ура́давыя чыно́ўнікі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

неприкоснове́нный

1. недатыка́льны;

неприкоснове́нное лицо́ недатыка́льная асо́ба;

2. (не подлежащий расходованию) непару́шны; недакрана́льны;

неприкоснове́нный запа́с непару́шны запа́с;

неприкоснове́нный капита́л непару́шны капіта́л;

3. уст., см. неприча́стный.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

oficjel

м. разм.

1. афіцыйная асоба;

2. іран.. вялікая шышка; важная птушка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

osobowość

ж. індывідуальнасць; асоба;

osobowość prawna юр. праваздольнасць;

niezwykła osobowość — незвычайная індывідуальнасць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

indywiduum

н.

1. індывідуум; асоба;

2. біял. асобіна;

3. разм. тып; суб’ект

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

kaliber, ~u

м. калібр;

człowiek wielkiego ~u — чалавек вялікага калібру; буйная асоба

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zaufany

давераны;

zaufany człowiek — a) давераная асоба;

чалавек варты даверу; надзейны чалавек

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

mąż

м.

1. муж; супруг;

wyjść za mąż — выйсці замуж;

2. дзеяч, асоба;

mąż stanu — дзяржаўны дзеяч;

mąż zaufania — давераная асоба;

jak jeden mąż — усе як адзін

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ВАЕ́ННЫ ГУБЕРНА́ТАР,

вышэйшая службовая асоба ў губернях Расійскай імперыі ў канцы 18 — пач. 20 ст. ў час ваеннага становішча. Прызначаўся імператарам, з 1846 яго мог прызначаць галоўнакамандуючы арміяй з наступным зацвярджэннем імператарам. Падпарадкоўваўся ген.-губернатару і галоўнакамандуючаму дзеючай арміяй. Нярэдка пасада ваеннага губернатара спалучалася з пасадай ген.-губернатара. Ваенны губернатар абавязаны быў ажыццяўляць нагляд за мясц. адміністрацыяй, падтрымліваць грамадскі парадак і бяспеку, падаўляць антыўрадавыя выступленні і сял. хваляванні, каардынаваць дзейнасць ваен. і цывільнай улад.

А.​У.​Марыскін.

т. 3, с. 444

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)