свабодамы́сны, ‑ая, ‑ае.

Які вызначаецца свабодамыснасцю. Свабодамысны чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

светлабаро́ды, ‑ая, ‑ае.

Са светлай барадой. Светлабароды чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сіфілі́тык, ‑а, м.

Разм. Чалавек, хворы на сіфіліс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

склеро́тык, ‑а, м.

Разм. Чалавек, які хварэе склерозам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тэатрама́н, ‑а, м.

Чалавек, які празмерна захапляецца тэатрам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ЗААНО́ЗЫ (ад заа... + грэч. nosos хвароба),

інфекцыйныя і інвазійныя хваробы, на якія хварэюць жывёлы. Да З. адносяць некрабактэрыёз, мыт, пастэрэлёз, чуму свіней і буйн. раг. жывёлы і інш. З. наз. таксама хваробы, якімі чалавек можа заразіцца ад жывёл (антрапазаанозы, напр., шаленства, бруцэлёз, чума).

т. 6, с. 484

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

МОРГ (ад ням. Morgen раніца),

даўняя мера (адзінка) зямельнай плошчы. У сярэдневяковай Германіі М. — плошча зямлі, якую мог апрацаваць адзін чалавек з ранку да поўдня. У ВКЛ, у т. л. на Беларусі, М. стаў пашыраным з сярэдзіны 16 ст. 1 М. = 0,71 га.

т. 10, с. 521

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ры́кша

[рус. рикша < яп. (dzin) rikisia, ад dzin = чалавек + riki = сіла + sia = вазок]

чалавек, які перавозіць пасажыраў, упрогшыся ў спецыяльную двухколавую каляску.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

handyman [ˈhændimæn] n. (pl. -men) чалаве́к, які́ выконвае дро́бныя рабо́ты; ма́йстар на ўсе ру́кі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

good-for-nothing​1 [ˌgʊdfəˈnʌθɪŋ] n. infml нікчэ́мны чалаве́к; гульта́й, абібо́к, лайда́к; нядба́лец, недарэ́ка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)