абры́ў, -ры́ву, мн. -ры́вы, -ры́ваў, м.

1. гл. абарваць¹, абарвацца.

2. Месца, дзе што-н. абарвана.

А. лініі.

3. Круты схіл, адкос берага ракі.

Скочыць з абрыву.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

riverbank

[ˈrɪvərbæŋk]

n.

бе́раг, узьбярэ́жжа ракі́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Nébenfluss m -es, -flüsse прыто́к (ракі)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

зві́ліна ж. изви́лина;

з. ракі́ — изви́лина реки́;

~ны мо́зга — изви́лины мо́зга

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

праме́р, -ру м., в разн. знач. проме́р;

п. ракі́ — проме́р реки́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

БАР (франц. barre),

пясчаны падводны вал у прыбярэжнай паласе марскога дна перад вусцем ракі (прывусцевы бар) або вузкая, выцягнутая ўздоўж берага наносная паласа сушы, што аддзяляе лагуну ад мора (берагавы бар). Утвараецца ад сукупнага дзеяння цячэння ракі, марскіх хваляў, прыліваў і адліваў.

т. 2, с. 284

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

стары́к, ‑а, м.

Абл. Старыца. [Маёр:] — А тое, капітан, што гэты старык — рукаў вялікай ракі, мабыць, нават той самай ракі, да якой вы і хочаце прарвацца. Шашкоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

левабярэ́жжа, ‑а, н.

Левы бераг ракі. Левабярэжжа Прыпяці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ме́жанны, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы межані. Межанны ўзровень ракі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

правабярэ́жны, ‑ая, ‑ае.

Размешчаны на правым беразе ракі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)