dazúkommen* vi (s) далуча́цца (да чаго-н.), падыхо́дзіць (да чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

náhen

1. vi (s) (D) надыхо́дзіць, набліжа́цца

2. ~, sich падыхо́дзіць, набліжа́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

тыпа́ж

(фр. typage)

1) сукупнасць тыпаў, узораў, мадэляў (напр. т. самалётаў);

2) сукупнасць прыкмет якога-н. грамадскага разраду, тыпу людзей (напр. сацыяльны т.);

3) акцёр са знешнасцю, што падыходзіць для пэўнай ролі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

dogadzać

dogadza|ć

незак.

1. дагаджаць;

2. адпавядаць; падыходзіць, пасаваць;

~ła im ta praca — ім падыходзіла гэта праца;

to mi nie dogadzać — мне гэта не падыходзіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

match​3 [mætʃ] v. таксама match up 1. падыхо́дзіць, гармані́раваць; адпавяда́ць

2. зраўня́цца, параўня́цца;

This climate can’t be matched anywhere in the world. Нідзе ў свеце няма такога клімату.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Пры́шлей ’хутчэй; лепш; прыдатней; больш дарэчы, прыстойна’ (Нас.; Касп., Бяльк.), прышлі ’лепш, зручней’ (Юрч. Фраз., 1). Рус. смал. пришло ’прыстойна, як след; да твару’, пришлее, пришлей ’лепш, прыдатней’. Вышэйшая ступень ад прышлы (гл.). Семантычна можна параўнаць з падыходзіць, падыходзячы, больш падыходзячы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ukończenie

ukończeni|e

н. заканчэнне; завяршэнне;

być na ~u — падыходзіць да завяршэння

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

urządzać

urządza|ć

незак.

1. арганізоўваць; наладжваць; ладзіць; абстаўляць;

~ć przyjęcie — арганізоўваць прыём; ладзіць вечарынку;

2. прыстройваць каго;

3. задавальняць каго; падыходзіць каму;

to mnie urządzać разм. гэта мне падыходзіць;

to mnie nie urządzać — мяне гэта не задавальняе; мне гэта не падыходзіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

непрыго́дны, ‑ая, ‑ае.

Такі, які не мае неабходных якасцей, не падыходзіць для чаго‑н.; нягодны. — Ты не думай, што я да нічога непрыгодны, — некалькі з папрокам прамовіў Ян. Пестрак. Радавы стралковага палка Ігнат Семяніцкі быў прызнаны непрыгодным для вайсковай службы і адпушчаны дадому. Палтаран.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

распла́та, ‑ы, ДМ ‑плаце, ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. расплачвацца — расплаціцца.

2. перан. Кара, помста. — Нічога, Аксён: будзе свята і на нашай вуліцы. Падыходзіць час расплаты за здзекі над народам. Дымам і агнём паляцяць у неба панскія палацы і ўжо ляцець пачалі. Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)